BIP Poradni

Vademecum pojęć stosowanych w poradni

<< <  Page 2 of 2

  Opracowała: Agnieszka Olędzka
Kinestetyk
  • Poradnia Wałczczyli osoba, która jest uwrażliwiona na ruch, dotyk, często posługuje się zwrotami: brać coś, trzymać w garści, ciężka sprawa, nie czuję tego itd. Kinestetyk gestykuluje przy mówieniu, jest w ciągłym ruchu, zmienia często pozycję. Jego pismo jest niestaranne, często ma trudności z ortografią. Najlepiej zapamiętuje to, co sam zrobił, a nie usłyszał czy zobaczył.
    W uczeniu się kinestetykowi pomagają:
    • konkretne działania, prace ręczne,
    • odgrywanie i przedstawianie tego, czego się uczy w sposób materialny,
    • możliwość ruszania się trakcie słuchania,
    • wycieczki,
    • korzystanie z modeli, obiektów, które można dotknąć, poczuć i zobaczyć, jak to się ma do opisu,
    • możliwość samodzielnego eksperymentowania.

    W nauce kinestetykowi przeszkadza:

    • konieczność słuchania długich wyjaśnień,
    • mówienie o tym, co widzi lub słyszy,
    • komentarz słowny w toku pokazu,
    • zmuszanie do długiego pozostawania w bezruchu.
Koordynacja wzrokowo-ruchowa
  • współdziałanie zharmonizowanie funkcji wzrokowych i ruchowych-manipulacyjnych, współpraca oka i ręki. U podstaw leży współpraca analizatora wzrokowego i kinestetyczno-ruchowego.
Lateralizacja jednorodna
  • to dominacja czynności ruchowych jednej ze stron ciała (u większości ludzi prawej ręki, oka i nogi).
Lateralizacja skrzyżowana
  • ustalona dominacja oka i ręki, jednakże nie po tej samej stronie ciała, co wskazuje na brak całkowitej dominacji jednej z półkul mózgowych, np. lewooczność i praworęczność. Niewątpliwie wpływa na funkcjonowanie szkolne.
Nadpobudliwość
  • nadmierna ruchliwość w zakresie czynności motorycznych (niepokój ruchowy), działania impulsywne czy też trudności w skupieniu uwagi.
Obniżanie napięcia emocjonalnego
  • pomoc w uregulowaniu emocji, szczególnie w sytuacjach trudnych dla ucznia (stresujących), np.: poprzez relaksację, stosowanie wzmocnień pozytywnych, pochwał, dawanie poczucia bezpieczeństwa i akceptacji.
Pamięć dowolna
  • zapamiętywanie określonej wiedzy w sposób świadomy.
Pamięć mimowolna
  • (mechaniczna), zdolność do przyswajania wiedzy w sposób mimowolny, nieuświadomiony.
Pamięć słuchowa
  • zdolność do utrwalania i przypominania informacji dźwiękowej i dzięki temu przyswajania wiedzy.
Pamięć słuchowa bezpośrednia (pamięć świeża)
  • pozwala zapamiętywać i natychmiast odtworzyć usłyszany materiał. Pamięć słuchową bezpośrednią wykorzystujemy pisząc dyktanda czy powtarzając za kimś np: numer telefonu. Zdolność zapamiętywania. jest ograniczona do kilkudziesięciu sekund, potem materiał utrwala się w pamięci długoterminowej lub ulega zapomnieniu.
Pamięć wzrokowa
  • zdolność do utrwalania i przypominania informacji wizualnej (zapamiętywania obrazów wzrokowych) i dzięki temu przyswajania wiedzy. Taki sposób nauki nazywamy stylem uczenia się preferującym zaangażowanie głównie funkcji wzrokowych. W ten sposób właśnie funkcjonują typowi wzrokowcy.
Relaksacja
  • metoda umożliwiająca obniżanie napięcia emocjonalnego i mięśniowego. Stosowana często w psychoterapii jako doraźna forma pomocy nie tylko w pracy indywidualnej z dzieckiem ale również świetnie sprawdzająca się w grupie.
Ryzyko dysleksji
  • obecność symptomów dysharmonijnego rozwoju psychoruchowego dziecka, które zapowiadają wystąpienie dysleksji rozwojowej.
Słuchowiec
  • osoba wybierająca i najlepiej odbierająca wrażenia audytywne. Mówi chętnie i dużo, często nie dopuszcza innych do słowa, używa określeń: słuchaj, mówię do ciebie, harmonijne współżycie itp. Pisze dość niestarannie, poprawna pisownia sprawia mu dość duże problemy, ponieważ brzmienie i pisownia słów nie zawsze są identyczne. Słuchowiec łatwo uczy się poprzez słuchanie i głośne powtarzanie, dlatego w czasie pracy z nim należy pamiętać o tym, że:
    • uczy się łatwo z dyskusji i wykładów,
    • lepiej rozumie to co czyta, jeśli może czytać półgłosem,
    • rozwiązując problem „głośno myśli” lub rozmawia z innymi.

    Uczeniu się natomiast nie sprzyjają:

    • hałas,
    • zbyt długie i szczegółowe teksty pisane,
    • konieczność opowiadania o tym co widzi, co czuje,
    • zmuszanie do kontaktu wzrokowego i fizycznego.
Wielosensoryczne (polisensoryczne) poznawanie
  • odbieranie otoczenia przy wykorzystaniu wielu zmysłów (wzroku, słuchu, węchu, smaku i dotyku).
Wzmocnienie pozytywne
  • pewien rodzaj nagrody, przyjemny bodziec powoduje chęć powtarzania reakcji, która go spowodowała. Jest to pozytywna reakcja na zachowanie, którego sobie życzymy, przyczynia się do prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia tego zachowania.
Wzrokowiec
  • osoba, która preferuje informacje wzrokowe. Ma ona dostęp głównie do informacji wzrokowych i będzie używać wyrażeń obrazowych: nie widzę tego, pokaż, wyobraźmy sobie, jasne itp. Wzrokowiec nie lubi dużo mówić, mówi szybko, często chaotycznie. Pisze czytelnie i schludnie, łatwo wyłapuje błędy ortograficzne, "widzi" jak powinno wyglądać słowo poprawnie napisane. Łatwo zapamiętuje to, co czytał lub widział. Bez trudu nawiązuje kontakt wzrokowy, niechętnie kontakt fizyczny. Nauczyciel pracujący z uczniem – wzrokowcem, powinien wiedzieć, że uczeniu się sprzyjają:
    • środki wizualnego przekazu,
    • obserwacja pokazów, demonstracji,
    • korzystanie z wykresów, schematów, ilustracji,
    • robienie list, notatek, rysunków.

    Naukę natomiast utrudniają:

    • nieporządek, ruch,
    • przerywanie demonstracji słowami,
    • długie objaśnienia.
Znaki diakrytyczne
  • znaki graficzne: kropki, kreski, daszki, ogonki, kółeczka, itp., umieszczane nad lub pod literą, oznaczające brzmienie oraz znaki interpunkcyjne.

Opracowała:

  • Agnieszka Olędzka - pracownik Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Wałczu, w oparciu o:
    • Słownik Psychologii Jerzego Siuta (red.) oraz
    • poradnik M.Bogdanowicz, A. Adryjanek "Uczeń z dysleksją w szkole"

<< <  Page 2 of 2